40 jaar in 40 verhalen: Guido IJpelaar

Als er iemand is die de ontwikkeling van UNIFORM van dichtbij heeft meegemaakt, dan is het Guido IJpelaar wel. Sinds maart 1995 staat hij klaar om melkveehouders te helpen bij de digitalisering van hun bedrijf. Waar hij vroeger dagelijks het land door reed om klanten te bezoeken, verloopt tegenwoordig een groot deel van het contact online. Toen Guido begon, stond automatisering in de melkveehouderij nog in de kinderschoenen. “Alles was nieuw,” vertelt hij. “Voor de klanten én voor ons.” Als vertegenwoordiger in Zuid-Nederland hielp hij melkveehouders bij hun eerste stappen in de digitale wereld.

“Toen ik begon waren er nog geen cd’s. Alles ging op diskettes. Sommige klanten werkten zelfs nog met die grote slappe floppy’s.” Een van Guido’s eerste taken was het bezoeken van veehouders die enkele maanden eerder tijdens de RAI Amsterdam kennis hadden gemaakt met UNIFORM. Daar was voor het eerst de mogelijkheid gepresenteerd om via het managementpakket I&R-meldingen te doen. Veel veehouders waren daardoor gestart met een proefpakket van UNIFORM. Die ontwikkeling was destijds een grote stap vooruit. Waar managementsoftware voorheen vooral werd gebruikt voor de eigen administratie, werd het nu mogelijk om gegevens digitaal uit te wisselen.

Toen Guido begon, bezocht hij deze proefgebruikers om hen verder op weg te helpen en te bespreken of zij met UNIFORM wilden doorgaan. Voor veel veehouders was automatisering nog volledig nieuw. Computers waren in die tijd dan ook allesbehalve vanzelfsprekend. Soms kwam de hele buurt kijken wanneer er ergens een computer werd geïnstalleerd. “Dat was een beetje zoals vroeger met de eerste kleurentelevisie.”

Wat het verhaal extra bijzonder maakt, is dat Guido zelf nog nooit met een computer had gewerkt toen hij bij UNIFORM begon. Collega Jan Venema kwam bij hem thuis met een complete pc, inclusief beeldscherm, toetsenbord en muis. De instructie was eenvoudig: linksboven zat de Escape-toets om een scherm terug te gaan, rechtsonder de Enter-toets om verder te gaan. Alles wat daar tussenin zat, zou hij vanzelf leren. Guido lacht als hij eraan terugdenkt. “Meer wist ik eigenlijk niet van computers.”

De hulpmiddelen van toen zijn nauwelijks meer voor te stellen. Mobiele telefoons waren er nog niet. Internet evenmin. Wanneer Guido onderweg een vraag had voor de helpdesk, reed hij naar de kerktoren in het dorp. Naast vrijwel iedere kerktoren stond namelijk een telefooncel. Daarom had hij altijd een voorraad kwartjes in de auto liggen.

Navigeren ging met grote straatnamenboeken achter in de auto. Later kreeg hij een autotelefoon. Als hij s’ avonds de weg kwijt was, belde hij de boer op en legde uit waar hij stond.

Soms was de oplossing verrassend eenvoudig. Dan deed de boer een paar keer het erflicht aan en uit, zodat Guido in de verte kon zien waar hij moest zijn.

Toen Guido begon, was hij medewerker nummer 13. Vandaag werken er meer dan honderd collega’s bij UNIFORM. In die jaren maakte hij vrijwel alle ontwikkelingen van dichtbij mee. Van de eerste DOS-pakketten en floppy’s tot internet, mobiele telefoons en online gegevensuitwisseling.

Maar minstens zo belangrijk vond hij de groei van de organisatie zelf. “We zijn meerdere keren verhuisd. Collega’s gingen weg, nieuwe collega’s kwamen erbij. En ondertussen groeide het bedrijf steeds verder.” Volgens Guido draait succes uiteindelijk niet alleen om technologie. “Je bent onderdeel van een team. Ik kan niet zonder support, niet zonder ontwikkeling en niet zonder mijn collega’s.”

Een belangrijk moment in zijn loopbaan was de komst van jongere collega’s. “Op een gegeven moment kwamen mensen binnen die qua leeftijd dichter bij mijn kinderen zaten dan bij mij.”

Dat zette hem aan het denken. Via een coach leerde hij een les die hem altijd is bijgebleven. “Ga niet vechten tegen een jongere generatie. Zodra je gaat vechten, heb je al verloren.” In plaats daarvan leerde hij gebruik te maken van elkaars sterke punten. “Jonge collega’s zijn vaak sneller met nieuwe technieken en digitale hulpmiddelen. Ik heb weer de ervaring. Als je die twee combineert, word je samen sterker.” Die samenwerking ziet hij nog steeds als een van de grootste krachten van UNIFORM.

In zijn carrière kreeg Guido meerdere keren de kans om ergens anders te gaan werken. Zelfs toen hij al jarenlang bij UNIFORM werkte, voerde hij nog wel eens gesprekken bij andere bedrijven. Maar uiteindelijk bleef hij. “Ik dacht: waarom zou ik weggaan?” Hij had plezier in zijn werk, een goede band met klanten en collega’s en veel vrijheid in zijn functie. “Ik heb hier een stoel gevonden die mij als gegoten past.”

Na dertig jaar onderweg kent Guido de mooie kanten van het vak, maar ook de uitdagingen.

“Als vertegenwoordiger zit je veel alleen in de auto. Iedere overwinning vier je alleen en iedere teleurstelling moet je ook zelf verwerken.”

Juist daarom hecht hij zoveel waarde aan samenwerking. Als hij een mooie order had binnengehaald, belde hij een collega op. Maar als hij een teleurstelling had meegemaakt, deed hij precies hetzelfde. Voor Guido is dat misschien wel de belangrijkste les uit ruim dertig jaar UNIFORM: “Je kunt veel alleen, maar uiteindelijk bereik je het meeste samen.”