Na haar studie aan de hogere landbouwschool begon Els als helpdeskmedewerker. De helpdesk zag er destijds heel anders uit dan nu. Op afstand meekijken bij een klant was er nauwelijks bij; veel problemen moesten telefonisch worden opgelost.

“Je moest ongeveer alles uit je hoofd doen. Inbellen lukte soms als je heel veel mazzel had, maar eigenlijk bijna nooit. Dus dan moest je een klant telefonisch naar de juiste plek in het programma zien te loodsen.”

Nieuwe klanten bezocht ze voor instructies op het melkveebedrijf. Vooral het persoonlijke contact is haar bijgebleven. “Als een instructie uitliep, werd er gezegd: ga je even mee lunchen? Soms aten we zelfs ’s avonds mee. Je was eigenlijk altijd welkom.”

Els bleef niet lang alleen helpdeskmedewerker. Na twee à drie jaar kreeg ze de leiding over de afdeling en daarmee ineens over haar eigen collega’s. “Ik heb me nooit als ‘de baas’ gedragen, maar als iets niet goed ging, moest je natuurlijk wel duidelijk maken dat het anders moest. Dat vond ik in het begin best lastig.”

Terwijl de helpdesk groeide, veranderde ook Els haar rol. Later kreeg ze R&D onder haar verantwoordelijkheid en gaf ze een tijdlang leiding aan beide afdelingen, voordat ze volledig overstapte naar R&D. Dat betekende opnieuw leren.

“De communicatie met programmeurs is gewoon heel anders dan op een helpdesk. Ik moest leren om echt door te vragen en duidelijke afspraken te maken. ‘Morgenmiddag een keer’ werkt gewoon niet.” Inmiddels kan ze er met de nodige zelfspot op terugkijken: “Na achttien jaar went het.”

Terwijl Els zich binnen UNIFORM ontwikkelde, werd ook het bedrijf steeds internationaler. Dat bracht haar onder andere naar Wisconsin in Amerika, waar ze onderzocht wat grote melkveebedrijven nodig hadden en hoe de software daarop kon worden aangepast. Ook reisde ze drie keer voor UNIFORM naar Rusland.

Tijdens een van die reizen verbleef ze met een collega bij iemand die normaal gesproken zijn huishoudster het alarmsysteem liet bedienen. Die avond was zij er niet en bij thuiskomst lukte het niet om het alarm uit te schakelen. “Binnen twee minuten stonden er twee gewapende mannen met automatische geweren binnen. Wij keken elkaar wel even aan van: waar zijn we nu beland?”

Toch zijn vooral de mensen Els bijgebleven. “De mensen met wie wij werkten waren ontzettend vriendelijk en behulpzaam.” De reizen gaven haar bovendien van dichtbij inzicht in wat klanten in verschillende landen nodig hadden en hoe sterk die behoeften konden verschillen.

Ook technologisch maakte Els in die jaren grote veranderingen mee. Een van de grootste was de overstap van DOS naar Windows. “Dat was echt een gigantische ingreep en een behoorlijke leercurve. Op de helpdesk werden we enigszins overspoeld.” Een ander moment was de MKZ-crisis. Medewerkers met eigen melkvee konden niet zomaar meer naar kantoor, terwijl thuiswerken technisch nog nauwelijks mogelijk was. Een paar collega’s namen op kantoor telefoontjes aan en speelden die door naar medewerkers thuis, die vervolgens de veehouders terugbelden.

Inmiddels staat de volgende grote ontwikkeling centraal: versie 6 in de cloud. De nieuwe generatie software moet aansluiten op grotere bedrijven, internationale markten en een wereld waarin steeds meer systemen met elkaar verbonden zijn. Dat brengt flinke technische uitdagingen met zich mee. Alleen al in Nederland zijn er koppelingen met onder andere melkcontrole, overheidssystemen, procescomputers en sensoren. Tegelijkertijd moeten grote bedrijven precies kunnen bepalen welke medewerkers welke informatie mogen zien en invoeren. Voor Els is het vooral belangrijk dat die ontwikkeling zorgvuldig gebeurt. De huidige versie in het veld is sterk en ondertussen wordt verder gebouwd aan de toekomst.

Na jarenlang leiding te hebben gegeven aan R&D veranderde Els haar rol zo’n anderhalf jaar geleden opnieuw. Toen Harm-Jan een stap terug deed, stapten Arnold, Tineke en Els samen in een nieuwe rol en werd Els COO. Daarmee kwam haar loopbaan rond. “Ik kreeg opeens de helpdesk weer terug. Eigenlijk heb ik nu alles wat ik ooit had weer bij elkaar, maar dan in een andere rol.”

Tegenwoordig draait haar werk vooral om mensen en beslissingen: collega’s verder helpen, richting geven en zorgen dat teams goed functioneren. Ook ziet ze medewerkers doorgroeien zoals ze dat zelf ooit deed. Zo stromen collega’s vanuit de helpdesk regelmatig door naar productmanagement, waar hun kennis van klanten, de praktijk en het product goed van pas komt.

V.l.n.r. Elsbeth Brouwer (COO), Arnold Evertsen (CFO), Tineke Ammerlaan-Sieperda (CEO), Harm-Jan van der Beek (Senior Advisor en voormalig directeur).

Na ruim dertig jaar beslaat UNIFORM inmiddels meer dan de helft van Els’ leven. “Ik heb ook weleens gedacht: goh, zal ik ergens anders gaan werken? Maar dan veranderde er hier weer iets. Dan veranderde mijn functie weer en dacht ik: dit is ook leuk. Op de een of andere manier ben ik hier nooit weggekomen.” Dat heeft niet alleen met het werk te maken. “Het is sowieso hoe we met elkaar omgaan. De sfeer. Niemand voelt zich beter dan de rest.”

En misschien is dat na ruim dertig jaar wel de beste reden om te blijven.